|
Mijn moeder is zesentachtig en woont in Maarsveld, in Stadskanaal. Ze fietste tot vorig jaar zelf naar de Hoofdstraat voor haar boodschappen, maar na een val in de winter ging dat niet meer. Het werd een scootmobiel. Ze wilde er zelf een kopen, zonder wachtlijst en met een kleur die ze mooi vond, dus gingen we op een dinsdagmiddag samen kijken. Ik had me voorbereid op vragen over snelheid, actieradius en hoe de stoel draait. Daar ging het ook over. Wat ik niet had verwacht, is dat de belangrijkste vraag uiteindelijk thuis lag, in de berging achter haar huis. In de winkelDe verkoper was geduldig. Mijn moeder maakte een proefrit over de parkeerplaats, draaide twee rondjes om een paaltje en zei toen dat ze deze wilde. Pas bij het afrekenen vroeg hij waar de scootmobiel zou staan en waar hij zou laden. “In het schuurtje,” zei mijn moeder. “Daar staat een haspel.” Hij keek even naar mij. Daarna legde hij uit dat een lader een paar uur achter elkaar stroom trekt, vaak ’s nachts, en dat zo’n lader het liefst op een vaste, geaarde wandcontactdoos zit. Niet aan een verlengsnoer, niet aan een stekkerdoos met nog een vrieskist eraan. Hij vroeg ook welk soort accu we kozen, omdat de lader daarbij hoort en je die niet zomaar vervangt door een goedkopere. Ik schreef het op de achterkant van de kassabon. Thuis in de bergingDie avond keek ik met een zaklamp in het schuurtje. De haspel hing aan een spijker en was aangesloten op een stopcontact in de bijkeuken, via een gat boven de deur. In dezelfde kabel zat ook de oude vrieskist van mijn vader. Ik wist niet eens of die groep een aardlekschakelaar had. Ik belde Elektricien Stadskanaal en vroeg of er iemand kon komen kijken. De monteur kwam een week later, het regende, en hij begon in de meterkast. De berging bleek aan een oude groep zonder aardlek te hangen. Hij legde een nieuwe kabel naar het schuurtje, in een buis langs de muur, en zette daar een spatwaterdichte wandcontactdoos op een groep met een aardlekautomaat. De vrieskist kreeg een eigen aansluiting, zodat die niet meer afhankelijk is van de lader en andersom. Hij raadde ook aan de lader niet in de gang of bij de voordeur te laten staan, omdat dat de vluchtweg is, en een rookmelder in de berging te hangen die je in huis kunt horen. Mijn moeder vond dat overdreven. Ze heeft er inmiddels een. Wat ik een volgende keer anders zou doenAls ik opnieuw iets groots met een accu zou kopen, een scootmobiel of een elektrische fiets of een grasmaaier, zou ik eerst thuis kijken en dan pas naar de winkel gaan. Waar komt het te staan, waar laadt het, en wat hangt er nog meer aan diezelfde groep. Die vragen kun je in de winkel niet beantwoorden. De verkoper deed het goed door ze te stellen, maar eigenlijk was het mijn huiswerk geweest. Mijn moeder rijdt nu twee keer per week langs het kanaal naar de winkels. Ze laadt elke zondagavond, stekker in de muur, en zegt dat ze zich weer zelfstandig voelt. Ik heb het nummer van Elektricien Stadskanaal bij haar op het prikbord gehangen, naast dat van de huisarts. Niet omdat ik verwacht dat er iets misgaat, maar omdat ze dan zelf weet wie ze belt. |
- Gepubliceerd door Shopping Around
